Controle versus vertrouwen in een bankrelatie

De quote “Vertrouwen is goed, maar controle is beter” is al vele malen door allerlei belangrijke personen in het verleden gebruikt en bij mij staat nog steeds Ronald Reagan voor de geest voor dat huis op IJsland samen met Michail Gorbatsjov nadat zij afspraken gemaakt hadden over de vermindering van nucleaire wapens in de wereld.

Ik wil het hier niet gaan hebben over wereldpolitieke kwesties, maar over de relatie van een bedrijf met zijn bank. Een zakelijke relatie, maar ook een vertrouwensrelatie waar ondernemers c.q. bedrijven nog wel eens verschillend over denken. Sommige ondernemers zien banken als ongeveer het slechtste op aarde. Instellingen die veel te veel geld verdienen en waar je maar beter zo ver mogelijk vandaan kan blijven. Als je er dan toch mee te maken krijgt, omdat je even wat meer geld nodig hebt dan je in de eigen kas hebt zitten, zorg dan dat je hen zo weinig mogelijk informatie geeft; voor dat je het weet nemen ze de macht over in je bedrijf. De bank daarentegen wil graag weten wat er met “hun” geld gebeurt en of het bedrijf nog wel steeds in staat is om aan zijn rente en aflossingsverplichtingen te voldoen. Dat klinkt ook niet raar toch?

Ik heb een hele andere visie op de verhouding met de bank. Ik denk dat maximale transparantie zichzelf terugbetaalt. Probeer juist proactief de bank bij de bedrijfsvoering te betrekken en houd de bank op de hoogte van het wel en wee van de onderneming. Op deze manier gebruik je de bank om een beetje met je mee te ondernemen. Zij zijn niet alleen maar een loket waar je geld kan ophalen, maar staan midden in de maatschappij en zijn met name op de hoogte van mogelijke acquisities voor je bedrijf. Met een bank die veel weet van jouw bedrijf kan je veel slagvaardiger optreden. Ook zal de bank in wat mindere tijden juist eerder meedenken over oplossingen dan je zo maar naar de bijzonder beheer afdeling te sturen. Samen optrekken kan alleen maar een win-win situatie opleveren in mijn optiek.

Uiteraard zal dat vertrouwen over de tijd moeten groeien. Een uitgebreide jaarrekening voorzien van een goedkeurende accountantsverklaring die snel na einde boekjaar wordt overlegd en de eerder gedane voorspellingen alleen nog maar bevestigt draagt hier aan bij. Ook een CFO, die zijn sporen al bij andere bedrijven heeft verdiend en een betrouwbare naam binnen de bankensector heeft opgebouwd, werkt in de goede richting en versnelt het vertrouwen.

Die CFO valt natuurlijk samen met één van de belangrijkste zekerheden (volgens banken) binnen een bedrijf: de kwaliteit van het management. De CFO als onderdeel van de tandem met de CEO. De CFO die niet alleen mee onderneemt met de CEO, maar ook het rentmeesterschap voert. Niet alleen het rentmeesterschap over het kapitaal van de aandeelhouders, maar ook over het door banken beschikbaar gestelde vermogen. Op die manier neemt de CFO een bijzondere positie binnen het bedrijf in en als persoon binnen de maatschappij. Gelukkig gaat deze normopvatting vaak samen met zijn of haar technische bekwaamheid. Is het inhuren van zo’n soort CFO dan de ultieme oplossing? Nee, maar als je het spel met de banken wil spelen zoals ik dat bepleit is het wel een must.

logo-footer